بسمه تعالی شانه

با عرض سلام،بی مقدمه میرم سر اصل مطلب:

بنده از زمانی که به تعبیر استد شهید مطهری(رضوان الله

علیه)دچار شک مقدس فلسفی شدم یعنی تقریبا 4-5

سال پیش اعتقادات مختلفی پیدا کردم،خیلی از عادات و

اعتقادات متداول جامعه را هم از ذهنم به کلی حذف

کردم.آن اوایل راه(که سخت ترین و شیرین ترین روزهای

عمر سراسر معصیت و کوتاه بنده بود)که بیشتر با فلسفه

مانوس بودم و فلسفه را خدای علوم می پنداشتم(پنداری

که هم اکنون نیز آنچنان دچار تغییر نشده!)کمتر به حدیث

و روایت بها می دادم مگر اینکه به مسئله ای عقلی

اشاره می داشت.

یکی از مسائلی که آن روزها برایم ایجاد سوال می

کرد،دعا و انتظار فرج بود که به طرز پیچیده ای با مسائلی

از قبیل "توحید" و "جبر و اختیار" آمیخته شده بود.امروز که

فضای فکرم به سمت این موضوع کشیده شد،ناخودآگاه

عطر آن روزها در سرم پیچید و انگشتانم به سمت صفحه

کلید جذب شد،گفتم هم عرض ارادتیست خدمت دوستان

و هم طرح مسئله!

موضوعی که مطرح می شود اینست:

1-در مسئله "جبر و اختیار"این گونه گذشت که یک سری

از مقدرات قابل تغییر و مابقی غیر قابل تغییرند و از طرف

دیگر تغییر مقدرات قابل تغییر هم از مقدرات الهی است.

2-زمان فرج مشخص و در دفتر علم الهی ثبت گردیده

است،پس دعا برای تعجیل فرج موضوعیت چندانی به جز

نشان دادن تولی و تبری ندارد.زیرا اگر قرار باشد این ادعیه

ظهور حضرت را نزدیکتر کنند،آن نزدیک شدن هم در دفتر

علم الهی ثبت است.

این عقیده که چندین سال همراه بنده بود در طوفان

ناگهانی قرآن و روایت به شکل زیر تکمیل شد و تغییر

ماهیت داد که این بیت حضرت حافظ را برایم معنی کرده

باشد:

ای که از دفتر عقل آیت عشق آموزی

ترسم این نکته به تحقیق ندانی دانست

1-اطلاعاتی که راجع به دعا داریم اینست که معیار

اجابت،اضطرار است!چنانکه ممکن است

یک ظالمی،یک کافری که دچار اضطرار است،دعایی کند و

در همان حین قرین اجابت شود ولی بنده صالحی دعایی

بکند و اثر اجابت را نبیند.البته از این موضوع غافل نیستیم

که«الدعا کهف الاجابة کما انّ السحاب کهف المطر»که

بیان نورانی امام صادق(علیه آلاف التحیة و الثنا)است به

این معنی که دعا قرین اجابت است همانطور که ابر قرین

باران است.یعنی دعا همیشه اجابت را بدنبال خواهد

داشت و این قول صریح قرآن کریم است:«و اذا سالک

عبادی عنی فانی قریب اجیب دعوة الداع اذا دعان».ولی

ما همیشه باید از منظر وحدت به موضوعات اسلامی

بنگریم و دلیل اینکه قرآن در عالم بالا امری مجرد و واحد

است که وقتی نازل می شود به عالم ماده(اسفل مراتب

وجود)بدین شکل دچار کثرت و آیه آیه شدن می شود،در

حالی که قرآن مفهومیست واحد!پس باید سایر آیات را

هم بررسی کنیم که طی این بررسی به آیه شریفه«امن

یجیب المضطر اذا دعاه و یکشف السوء»برمی خوریم که

گویای همان معیاریست که در ابتدا توضیح دادم.این یک

مسئله

2-از روایات این طور برمی آید که در زمان ظهور حضرت

صاحب(روحی فداه)جهان پر از ظلم و بیداد می شود،به

گونه ای که همه جان بر لب شده و یا در زندگی بهیمی

بدنبال اغراض شهوانی خود می روند یا مانند سبوع درنده

غضب تشنه خود را سیراب می کنند.این همان زمانی

است که جامعه انسانی به پوچی نزدیک شده و زندگی

برایش دردآور می شود و به تعبیری دچار اضطرار می

شود.

از جمع بین این مسائل و مسائل از پیش مطرح شده بنده

به این نتیجه رسیدم:

وقتی جامعه انسانی مضطر شد و این اضطرار همگانی

شد،یک نوع طلب عمومی برای ایجاد عدل و داد در جهان

پدید می آید که چون همراه اضطرار است قرین اجابت

خواهد بود!و ذات اقدس اله به این اضطرار و آن ظلم و داد

و این دعاها آگاه است و انسان در این بین حلقه ایست

میان سلسله اسباب و مسببات الهی!پس مسئله مهم

این است که جامعه دچار اضطرار شود.از طرف دیگر این

عدم اضطرار هم ناظر بر فقر بینش توحیدی و ضعف در

ایمان است و اسارت و گرفتاری در حجاب هایی که از

افراط در معصیت ایجاد شده است که اگر غیر از این بود

جامعه توحیدی در همه شئونش نیازمند امام معصوم

است ولی چون آن احساس اضطرار نیست،از این طرف

هم فرجی حاصل نمی شود!

می بینیم که همه چیز به طرز شگفت انگیز،هیجان آور و

مرموزی بهم دیگر مربوطند،چنانکه در مبانی ترمودینامیک

می خوانیم اصل افزایش آنتروپی به مسائل مطرح شده ما

شباهت دارد!انشاالله بعدها بیشتر توضیح عرض می

کنم...

التماس دعا...

نوشته شده توسط مسلم در یکشنبه 11 بهمن1388 |